Bu dönemin başında Fenerbahçe ile oynadığımız birinci maçta hakem Mehmet Türkmen’i mimlemiştim. Gedson’u tahrik edip oyundan attı, maçın bahtına direkt tesir etti. O maçı, yalnızca rakibi değil, hakemi de yenerek kazandık.

Bu hafta oynanan Alanyaspor maçında ise, Beşiktaş’ın büsbütün nizami bir golü iptal edildi. Münasebet olarak, golden evvel Rafa Silva’nın rakibine faul yaptığı öne sürüldü. Şayet hakem bu durumda sahiden faul gördüyse, neden durumun tamamlanmasını bekledi? Faul kararı verilecekse, bu konumun başladığı anda düdük çalınmalıydı. Yok şayet durumda kararsız kaldıysa, oyunu devam ettirip akabinde VAR’dan gelecek ihtarla kararını netleştirmeliydi. Lakin o denli olmadı. Gol iptal edildi.

Burada ‘hakem hatası’ diyemiyorum. Zira bu kararın şuurlu verildiğine inanıyorum. Mourinho’nun “bu ligde dönen dolaplar” sözüne sonuna kadar katılıyorum. Dönem başında şampiyonun muhakkak olduğu bir sistemde, hakemlerden adil kararlar beklemek saflık olur.

Gelelim alandaki asıl oyunculara… Görünen o ki, Beşiktaşlı birtakım futbolcular için ligi üçüncü bitirmek ile dördüncü bitirmek ortasında bir fark yok. Dönem sonunda ayrılmayı başlarına koymuş olanlar “benden sonrası tufan” diyerek sorumluluktan uzak duruyor. Gidişleri Beşiktaş’a yük olmadan gerçekleşecekse, yolları açık olsun. Lakin formayı terletmeden çıkmak, Beşiktaş ruhuyla uyuşmaz.

İstatistikler Palavra Söylemez

Maçın istatistikleri de bu ciddiyetsizliği gözler önüne seriyor:Topa sahip olma oranı %61. 587 pasın %89’u isabetli. Rakip ise yalnızca 387 pas yapabilmiş. Lakin tüm bu sayılara karşın biz rakip kaleye yalnızca 12 şut atabilmişiz. Rakip ise 11 şutla karşılık vermiş. Bu tablo, alandaki rahatlığın, rakibi küçümsemenin ve konsantrasyon eksikliğinin açık bir göstergesidir.

Ligde üçüncülük üzere değerli bir amaç varken, futbolcuların bu rahat halleri kabul edilemez. Artık her şey Samsunspor’un puan kaybetmesine bağlı. Beşiktaş kendi mukadderatını oburunun ayağına bırakmamalıydı.