“Bastığın yerleri toprak diyerek geçme, teşhis; Düşün altındaki binlerce kefensiz yatanı.”
Mehmet Akif’in bu dizeleri, her geçen gün daha çok mana kazanıyor. Zira biz, bastığımız yerleri tanımayı unuttuk. Toprağın yalnızca üzerine beton dökülecek bir meta olmadığını, bir hafıza taşıdığını, bir geçmişi ve geleceği barındırdığını unuttuk.
Bugün kendimize sormamız gereken en temel sorulardan biri şu: Gelecek jenerasyonlara uygun bir “ata” olabilmek için bugün ne yapıyoruz? Kıymetlerimiz neler? Ne uğruna yaşar, ne uğruna sessiz kalırız? Dünya bizden ne bekliyor ve biz ona ne bırakıyoruz?
Cennet vatanımızın zeytinlikleri bir bir yok ediliyor.
Her ağacın kökünde yüzlerce yıllık emek, gövdesinde binlerce kuşun yuvası varken, o alanlar bir kalemde imara açılıyor. Kıyılarımız, yalnızca birkaç kişinin “lüks” anlayışı uğruna herkesin erişiminden koparılıyor. Otluk Koyu üzere eşsiz tabiat hazineleri, ismi bile söylem edilemeyen projelere kurban ediliyor. Bu projelerin gerisindeki inşaat firmalarının kurucuları, yöneticileri… Tahminen de bir gün o koyu kendi rezidanslarının balkonundan izleyecekler. Lakin artık o koy, bildikleri koy olmayacak.
Oysa biz lüksü öbür türlü tanıdık. Lüks; Bedri Rahmi’nin mavilerinde, Sabahattin Ali’nin dizelerinde, Füreya’nın seramiklerinde gizliydi. Lüks; jeneratörsüz, klimasız teknelerde geceleri yıldızları izlemekti. Ağustos böceklerinin sesiyle uyuyup, sabah şiir okuyarak uyanmaktı. Sintinesi basılmamış denizlerde yüzmekti. Birbirimize sevgiyle müzikler söylemekti.
Biz lüksü, huzurda ve sadelikte bulduk. Sizse onu kat planlarında ve satış sayılarında aradınız.
Bugün bizden beklenen, çok da karmaşık değil aslında. Ahenk, hürmet, saflık ve huzur. Atalarımızın bize bıraktığı gibi…
Vatan, yalnızca sonlarla çizilen bir coğrafya değildir. Vatan; bir histir, bir aidiyet, bir emanettir. Bugün bu emanete nasıl sahip çıktığımız, yarın çocuklarımıza nasıl bir ülke bırakacağımızın en net göstergesidir.
Kendi çocuklarımızın gözlerinin içine bakarken utanmamak için… Bir gün onlar da “bu vatan bize neden bu türlü kaldı?” diye sormasınlar diye… Bastığımız yerleri toprak diyerek geçmeyelim. Tanıyalım, koruyalım. Zira bu toprak, bize değil; bizden sonrakilere ilişkin.
X
Bu makalede öne sürülen fikir ve yaklaşımlar külliyen muharrirlerinin özgün niyetleridir ve Onedio’nun editöryal siyasetini yansıtmayabilir. ©Onedio
